11.2.05

Η χρονιά η κότα έχει το ζουμί

Καλοί μου φίλοι,

Καιρό έχουμε να τα πούμε, εγώ δηλαδή να σας τα πω – είναι γνωστό άλλωστε ότι σε αυτήν την εξ αποστάσεως και δια των τεχνολογικών βοηθημάτων συντροφιά εγώ είμαι ο πρήχτης και ο πολυλογάς. Παρόλα αυτά δεν έχω παράπονο, ίσα ίσα είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος καθότι έλαβα πολλές απαντήσεις στο προηγούμενο email, καμία όμως με το γνωστό και μακριά από μας subject «Χέσε μας Καραλάζε». Συνεπώς δεν έχω δικαιολογία πλέον στο να ολιγωρώ και να μη σας ενημερώνω για τα καθέκαστα της Σκωτίας.

Και να αρχίσω με ευχές για καλή χρονιά, καθότι την Τετάρτη γιορτάσαμε την έλευση του νέου Κινέζικου χρόνου. Κατά το παραδοσιακό ημερολόγιο των Κινέζων βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 4703 και φέτος είναι η χρονιά του κόκορα ή μάλλον της κότας. Η μικρή δημοσιογραφική έρευνα που έκανα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι φίλοι μας οι Κινέζοι δεν έχουν διαφορετικές λέξεις ή έστω συμβολογράμματα - ορνιθοσκαλίσματα για την κότα και τον κόκορα, καθότι μάλλον πιστεύουν (και ορθώς κατά την ταπεινή μου γνώμη) ότι αρσενικά και θηλυκά είναι το ίδιο, οπότε υπάρχει μόνο η κότα που τα περικλείει όλα ως έννοια. Επειδή όμως στους δυτικούς πολιτισμούς δεν είναι και ότι πιο trendy να λες ότι γεννήθηκες στη χρονιά της κότας, μεταφράζεται διεθνώς ως χρονιά του κόκορα που όσο να πεις έχει ένα άλλο status.

Ο κόκορας διαδέχθηκε τη μαϊμού στο κινέζικο ημερολόγιο και τα ποτά το ένα το άλλο στο Obo Eru, τη μικρή και φιλόξενη Pub όπου κάναμε ρεβεγιόν. Οι φίλοι Κινέζοι χόρεψαν, ήπιαν, κάπνισαν, διασκέδασαν και μέτρησαν ανάποδα τρία, δύο, ένα… καλή χρονιά, ματς - μουτς και τέτοια και μαζί τους και εμείς σε ένα ξέφρενο κατά τα κινέζικα πρότυπα πάρτυ. Ο trendy Κινέζος Robby ανέλαβε χρέη DJ και έπαιξε όλα τα hit σκυλοποπ που γεμίζουν τα club του Πεκίνου και τα οποία αν τα ανακαλύψει ο ελληνοκινέζος μουσικοσυνθέτης των μεγάλων επιτυχιών Φοι-βο-σαν και τα τραγουδήσει ο έτερος ελληνοκινέζος, ερμηνευτής Ni-No θα γίνει μεγάλος χαμός στις ελληνικές πίστες. Καθότι το σκυλοπόπ είναι σαν την αγάπη, τον έρωτα και το sex: σε όλο τον κόσμο είναι το ίδιο και έχει την ίδια ανταπόκριση.

Με τα ελληνικά δεδομένα βέβαια το όλο σκηνικό δεν ήταν και κάτι το τρομερό αλλά τι να πεις, παραμονή πρωτοχρονιάς είναι, όπου και να πας τα ίδια χάλια! Αλλά και σπίτι να κάτσεις δεν είναι σωστό. Να σε βρει ο νέος χρόνος με τις πιτζάμες; Είναι γρουσουζιά. Πάλι καλά που δεν είχε και double dot να λέμε. Πάντως καλά πέρασα γενικά, άσε που αν κάνεις πρωτοχρονιά κάθε μήνα κάπου θα σου μπει ο χρόνος καλά. Γιατί ομολογώ ότι με τη δικιά μας την πρωτοχρονιά χαΐρι δεν είδα και όλα στραβά μου πηγαίνανε μέχρι τώρα. Ίσως με τους Κινέζους να είναι καλύτερα, ποιος ξέρει…

Το μόνο που με χάλασε ήταν ότι γυρνώντας ξημερώματα στο σπίτι δεν μπόρεσα να πάω σε μια εκκλησία να ανάψω ένα κερί για τον Άγιο του οποίου το όνομα φέρω, κατά πως το συνηθίζω στην Ελλάδα την πρωτοχρονιά. Δυστυχώς όμως εδώ στη Σκωτία τα πράγματα δεν πάνε καλά με την εκκλησία (ως ευρύτερη έννοια και όχι ως κτίσμα). Η διαπλοκή των ρασοφόρων έχει πραγματικά ξεφύγει από κάθε λογική καθότι αντί να λειτουργούν στις εκκλησίες μπλέκουν με τους δικαστικούς λειτουργούς (οι οποίοι δεν είναι καλύτεροι, εκεί να δείτε βρώμα αλλά θα σας τα πω άλλη φορά αυτά), τους παρανόμους, τους υπονόμους, το κράτος και το παρακράτος και τελικά δε λειτουργεί τίποτα εκτός από τις λειτουργίες στις εκκλησίες τις Κυριακές και τους φούρνους που φτιάχνουν λειτουργιές.

Να σημειώσω βέβαια ότι η έννοια του ρασοφόρου στη Σκωτία είναι λίγο σχετική αφού το ράσο δε φοριέται στις βόρειες χώρες και οι παπάδες κυκλοφορούν απαρατήρητοι (έτσι όπως το πάνε δεν είναι και να φαίνονται και πολύ πολύ, ε;). Και πώς να φορεθεί άλλωστε, αφού το χρώμα του χειμώνα σύμφωνα με τους μεγάλους οίκους μόδας, είναι το ροζ – τουλάχιστον εδώ πάνω. Γίνεται ροζ ράσο; Για όνομα του Θεού, θα πέσει φωτιά να με κάψει και μόνο που το σκέφτομαι. Άσε που το ροζ «προσθέτει» κιλά, οπότε δε μας κάνει με τίποτα για τη συγκεκριμένη χρήση. Μια χαρά είναι το μαύρο που «κόβει» και κρύβει «τις κοιλιές και τις βρωμιές» όπως δήλωσε και ο Father MacKollas, ο president του Σκωτσέζικου Association των κληρικών.

Κατά τα άλλα και πιο σοβαρά νέα οι Franz Ferdinand κέρδισαν δύο Brits Awards, ο Πρίγκιπας Κάρολος με την Καμίλλα έκαναν την πρώτη επίσημη εμφάνισή τους ως αραβονιάρικα πλέον, αφού η μία καμήλα πήρε την άλλη και ο καμηλογάμος θα γίνει στις 8 του Απρίλη, ενώ πέντε πανηλίθιοι τραυματίστηκαν και ένας μαχαιρώθηκε όταν 7000 (ναι, εφτά χιλιάδες) ηλιθίων συνέρρευσαν στα εγκαίνια του ΙΚΕΑ στο Edmonton του Λονδίνου για να πάρουν ηλίθιους καναπέδες με 45 λίρες για να βάζουν τους χοντρούς κώλους τους, γαμώ τον καταναλωτισμό μου γαμώ και τα τερτίπια του marketing! Ο καιρός εδώ έχει μαλακώσει, η ημέρα μεγαλώνει με γοργούς ρυθμούς αν και ως γνωστό το μέγεθος δεν παίζει ρόλο, το πώς την χρησιμοποιείς (την ημέρα, ε;) είναι το θέμα.

Και για σας που ρωτάτε να πω ότι είμαι καλά και χαίρομαι που τα λέμε. Η υγεία μου έχει καλώς και οι σπουδές μου ακόμα καλύτερα, οπότε πείτε σας παρακαλώ στον Έλληνα φορολογούμενο που με ταΐζει να μη στεναχωριέται – εγώ και τα παιδιά του Ρεχάγκελ τιμούμε τα ελληνικά χρώματα.

Αυτά τα ολίγα, όσο προλαβαίνω να ξαποστάσω και να γράψω, από τα ολονύκτια και ολοήμερα γλέντια στο γραφικό, ιστορικό και κοσμοπολίτικο Stirling.

Σας ασπάζομαι όλους γλυκά
Βασίλης

PS 1 Στις φωτο απόψεις του πάρτυ της παραμονής στο Obo Eru με τους ευτυχισμένους παρευρισκόμενους εν αναμονή του έτους της κότας. Photos by me this time. Στο προηγούμενο email οι photos από τα lochs ήταν του George-my flatmate-Gerasimidis. Όλα τα δεξιά είναι ρεζερβέ.

PS 2 Για να υπάρχει ένα αρχείο τα email αυτά τα ανεβάζω στο blog μου (blog = ηλεκτρονικό, ιντερνετικό, public, ημερολόγιο). Διαβάστε ελεύθερα:
http://vasilisblog.blogspot.com/