27.7.05

Κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τραίνο...

Να τη πάλι εκείνη η ρημάδα η εποχή που στα καλά του καθουμένου αρχίζουν οι στεναχώριες. Μέσα στο κατακαλόκαιρο (τρόπος του λέγειν εδώ στη Σκωτία), when the livin’ is easy, έρχεται το άλλο το λίβιν’, εκείνο με τα δυο φωνήεντα, το «e» και το «a» ανάμεσα.

Και όταν έχεις δυο φωνήεντα μέσα στη μέση μαζί αγκαλιασμένα ή για πολύ καλό θα είναι ή για πολύ κακό. Μπορεί πάλι να είναι και το ίδιο πράγμα αφού κατά πως λένε «γάμος δίχως δάκρια και κηδεία χωρίς γέλια δε γίνεται». Φτου φτου κουνιέμαι από τη θέση μου (και είναι περιστρεφόμενη η καρέκλα και θα γίνω δερβίσης) κηδείες δεν έχουμε – ήμαρτον δηλαδή.

Αλλά να, είναι που θα φύγουν όλοι πάλι ένας ένας – πριν λίγο χαιρετίσαμε τον πρώτο, γεια χαρά σου Andreyi, καλό σου ταξίδι καθαρέ Ουκρανέ, τις αστραπές μη τις φοβάσαι – και με πιάνουν αυτά τα μυστήρια, τα εσωτερικά, τα υπαρξιακά μου.

Γνωρίζεις κόσμο, δένεσαι με ανθρώπους (από το να δένεσαι με σχοινιά και αλυσίδες βέβαια μάλλον είναι καλύτερο) και μετά από λιγότερο από δώδεκα μήνες τσουπ... αντίο! Είναι ζόρικο, το γαμημένο, όπως και να το κάνουμε.

[Επιτρέψτε μου μια παρένθεση εδώ για να κατατοπιστούν και οι φίλοι που δεν πέρασαν από τα θρανία και τα έδρανα του Στέρλινγκ. Εδώ λοιπόν ο περισσότερος κόσμος έρχεται για μεταπτυχιακές σπουδές, κυρίως δε για MSc. Η διάρκεια αυτού του πράγματος είναι ένας χρόνος, από Σεπτέμβρη μέχρι Αύγουστο και στο τέλος αυτής της περιόδου σχεδόν όλοι πάνε από εκεί που ήρθανε, δηλαδή πίσω στην Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Γαλλία, Καναδά, Νορβηγία, Ουκρανία, Ρωσία, Κίνα, Αφρική και όπου αλλού μπορείτε να φανταστείτε. Όταν όλοι αυτοί γνωρίζονται, ξεκινώντας από το μηδέν, στην αρχή του χρόνου δε φαντάζονται ότι μετά από λίγους μήνες θα εξελιχθούν τα πράγματα έτσι όπως τελικά εξελίσσονται. Το αυτό φαντάζομαι πως δε συμβαίνει μόνο εδώ αλλά και αλλού, αλλά anyway... Να κλίσει η παρένθεση ή μάλλον η αγκύλη ή ότι τέλος πάντων ήταν αυτή η μαλακία.]

Και άντε εγώ τα ξαναπέρασα και λέω (στον εαυτό μου βασικά) ότι είμαι πλέον κάτι σαν τους γιατρούς. Ξέρετε τώρα, πας με τα έντερα στο χέρι, ψελλίζεις ένα «γιατρέ πεθαίνω» και ο γιατρός, που σε κοιτάζει με το ίδιο βλέμμα που θα είχε και αν έβλεπε μια στάση λεωφορείου, απαντάει «περιμένετε» και γυρνώντας στο συνάδελφό του, ρωτάει: «τελικά την Αιντχόβεν στο 146, την έπαιξες άσσο;».

Αλλά όσο και να λες τα ξαναέζησα, πάλι εκείνο το γαμημένο το σφίξιμο σου έρχεται, σα να θες να χέσεις αλλά να ‘χεις στουμπώσει ένα πράγμα, μόνο που εδώ δεν είναι το πεπτικό που ζορίζεται, είναι άλλο σύστημα, πιο περίπλοκο.

Ζορίζομαι ακόμα που βλέπω τα παιδιά του MSc να χαιρετούν τους φίλους τους, ενώ ετοιμάζονται να φύγουν και οι ίδιοι. Αγκαλιές και βουρκωμένα μάτια. Χαιρετάς τον φίλο και στο πρόσωπό του χαιρετάς τον ίδιο σου τον εαυτό. Για την ακρίβεια το κομμάτι εκείνο του εαυτό σου το φοιτητικό, το ανέμελο, το ξέγνοιαστο. Χαιρετάς έναν εδεμικό νεανικό χρόνο. Ίσως τον τελευταίο.

Από Σεπτέμβρη επανένταξη σε μια ζωή που έχεις (ξε)χάσει τους ρυθμούς της, ψάξιμο για δουλειά, για ένα Που-Σου-Κου έξω, για χρήματα, για ελεύθερο χρόνο. Από εκεί που το πρόβλημα σου ήταν πόσα ml είναι το ποτό στις Σκωτσέζικες pub, τώρα είναι πόσους θα πάρουν με τον ΑΣΕΠ. Είναι ζόρικο, όπως και να το κάνουμε.

[Ανοίγω κι άλλη παρένθεση: Γύρισα στην Ελλάδα τον Ιούνιο και τρόμαξα! Το μόνο που είδα ήταν μιζέρια. Και μη μου το πάτε στα πολιτικά. Κοινωνικό και προσωπικό του καθενός είναι το πρόβλημα. Βόλτες και καφέδες και ποτάκια και μπαρ και ξενύχτια και διακοπές σε ωραίες παραλίες, δε λέω, αλλά ένιωσα ότι ο κόσμος σταμάτησε να ονειρεύεται. Για το Θεό ακόμα δεν πατήσαμε τα τριάντα, τι γίνανε τα όνειρα; Και μη μου πείτε «Καραλάζε είσαι ακόμα φοιτητής, έλα εδώ και τα λέμε» γιατί αυτό ακριβώς λέω! Το ότι, όπως είναι φυσικό, πρέπει να μπεις σε κάποια φάση στην παραγωγική διαδικασία, στην εργασία από πότε σημαίνει ότι τα όνειρα γίνονται «πρέπει». Πρέπει να πάρω αύξηση, πρέπει να βρω καλύτερη δουλειά, πρέπει να βγω έξω την Παρασκευή το βράδυ (μέχρι αργά), πρέπει να πάω τριήμερο, πρέπει να πάω διακοπές, πρέπει να βρω γκόμενο/α, πρέπει να έχω μια καλή (αυτό είναι το καλύτερο) σχέση. Αλλά ξέχασα τώρα έχετε τα εργασιακά. Πανό βλέπω, οράματα πάλι... Ας κλίσει κι αυτή η παρένθεση, ας πάει και το παλιάμπελο.]

Και για να τελειώνω με τα ζόρια, είναι και ζόρικο και για εμάς τους λίγους που μένουμε πίσω ή για αυτούς που πάνε αλλού, μακριά από τους υπόλοιπους (by the way: Σοφιάνα καλή τύχη στο νέο ξεκίνημα). Αντιγράφω από κάποιο blog (της Σοφίας νομίζω, έχω χάσει τη διεύθυνση, ας με συγχωρήσει) «οι καλοί μου φίλοι είναι στην Ελλάδα. Τους στριμώχνω όλους σε καφέδες και ποτάκια στις διακοπές. Και αυτό πονάει».

Αυτό που με βοηθάει είναι όταν το βλέπω από την άλλη πλευρά, εκείνο που λένε το ποτήρι μισογεμάτο. Μου έλεγε ο Jorge νωρίτερα ότι μετά από τέτοια εμπειρία είναι σα να έχεις ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς σου σπαρμένο σε όλο τον κόσμο. Έτσι είναι. Και είναι σπουδαίο αυτό. Κάθε χρόνο ο κόσμος γίνεται μικρότερος. Και η contact list με τα email μεγαλύτερη αλλά και πιο όμορφη. Γιατί δεν έχει μόνο ονόματα με παπάκια, αλλά έχει στιγμές και προσωπικότητες, είναι μια μεγάλη λίμνη που τα παπάκια κολυμπάνε (αν και από μακριά) παρέα.

Σας το είπα από την αρχή, με πιάσανε τα μυστήρια μου. Είμαι σε ένα περίεργο mood αυτές τις ημέρες. Σα να περιμένω περίοδο ένα πράγμα (μα να μη μου στρώνει το μαλλί;). Συγχωρήστε με λοιπόν για τα ψυχοπλακωτικά και υπομονή μέχρι να μου ‘ρθει (αν και εμείς οι άντρες ταλαιπωρούμαστε με την περίοδο γιατί, σε αντίθεση με τις γυναίκες, δε μας έρχεται ποτέ)!

Σας φιλώ όλους γλυκά και ελπίζω να σας δω σύντομα
Βασίλης

ΥΓ Ότι έγραψα ήταν ψέματα – πατήστε delete τώρα. Είναι που βαριέμαι και… πρέπει να (ξανα) πάω διακοπές. Το επόμενο email υπόσχομαι να έχει... πλάκα.

3 Comments:

At 12:26 μ.μ., Anonymous Effie Konstantinou said...

Φιλε Βασιλη (φιλε οδηγε),
Πριν μας παρουν ολους τα ζουμια, let’s see the bigger picture. Η παρακατω αναλυση χωριζεται στο πριν και το μετα του χωρισμου. Στο πριν λοιπον, ενας χρονος στο Stirling βοηθαει (τους περισσοτερους απο εμας, γιατι υπαρχουν και κατι ντουβαρια!) να πηξει το μυαλουδακι μας. Ζουμε μακρια απο τον μπαμπα μας και την μαμα και αναγκαστικα πρεπει να συμβιωσουμε αρμονικα με τους καινουργιους μας φιλους και να περασουμε και καλα. Δηλαδη ακριβως οτι χρειαστηκε να κανουμε και οταν πηγαμε για πρωτη φορα στο νηπιαγωγειο:
 να ενταχθουμε σε ενα καινουργιο κοινωνικο συνολο, να μαθουμε τους καινουργιους κανονες και at the end of the day ακομα να χαμογελαμε,
 να παιζουμε ολοι με τα ιδια παιχνιδια, βλεπε κατσαρολες, πηρουνια κτλ, και να χρησιμοποιησουμε την ιδια τουαλετα,
 να γυρναμε τα πραγματα στη θεση τους αφου τα εχουμε χρησιμοποιησει γιατι δεν ειναι εκει η μαμα μας να μας τα μαζεψει και μπορει να τα χρειαστει και καποιος αλλος,
 να μην χτυπαμε τον αλλο οταν λεει ή κανει κατι που δεν μας αρεσει,
 να βρουμε ενα παιχνιδι (βλεπε μπιριμπα, ταινιες, sex) να παιξουμε μεσα γιατι εξω βρεχει,
 να ακουμε την δασκαλα (ασχετο!)
 να χαμογελαμε στις group photo ακομα και αν ειμαστε λιγο στεναχωρημενοι
 κτλ, κτλ, κτλ...
Το μετα: αρα λοιπον ειναι σαν να τελειωσατε (2ο πληθυντικου γιατι εγω μενω) το νηπιαγωγειο και να πρεπει να πατε στην 1η δημοτικου τωρα, οπου εχει και μεγαλυτερα παιδια και αλλους, καινουργιους κανονες και στο τελειωμα της θα καταλαβετε ξανα οτι ηταν και αυτη ενα ακομα βημα που εγινε και βγηκατε αναιμακτοι. Οπως και αυτος ο χρονος.
Ο χωρισμος ειναι δυσκολος αλλα this being η τεταρτη φουρνια που θα δω να φευγει απο το χωριο, θα πω οτι - αν δεν χρειαζοταν να μαζεψεις το δωματιο, να πεταξεις τις σημειωσεις (που δεν θα τις ξαναδιαβασεις ποτε!) και να παρεις τηλεφωνο την φορτωτικη – δεν θα ηταν τοσο δυσκολο. Το δωματιο αφηνετε και οχι τους ανθρωπους και οσοι μου πουν οτι ‘ναι... αλλα το κλιμα στο Stirling ειναι αλλιως κτλ κτλ κτλ’, θα σας πω οτι εν μερη εχετε δικιο αλλα απο κει και περα εσεις εισασταν που γκρινιαζατε ολη την χρονια για το κλιμα. Τωρα σας επιασε? Η αληθεια ειναι οτι τα συναισθηματα μενουν τα ιδια και οι σχεσεις παραμενουν δυνατες ακομα και αν αλλαζει ο χωρο-χρονος. Αν αλλαξουν τοτε ηταν συμβατικες σχεσεις και καλλιτερα να μην χανετε το χρονο των αλλων και τον δικο σας με τετοια πραγματα. Παραμεινετε ψυχραιμοι λοιπον. Τιποτα δεν εχει τελειωσει. Και αφου δεν ειμαστε ακομα στο νηπιαγωγειο και δεν πρεπει να ζητησουμε απο την μαμα μας να μας παει στο σπιτι των φιλων μας για να τους δουμε ξανα, ειναι στο χερι μας....

Ε (οχι for elephant/ elf/ enema/ enzyme κτλ, αλλα Effie)
PS. Για οσους πιστευουν οτι το παραπανω αρθρακι συνταχθηκε για να σας κανει να νιωσετε καλλιτερα, κανετε λαθος! Αφου δεν δημοσιευω κανα αρθρο σε κανενα internationally acknowledged journal, ας δημοσιευσω στο site του Καραλαζου!
PS. Ζητω συγγνωμη για τα πιθανα ορθογραφικα λαθη και την ελλειψη τονων.

 
At 10:07 μ.μ., Anonymous ΚΑΙΚΙΣ ΚΩΣΤΑΣ said...

φιλε βασιλη αν και αρχη ακομη στη SCOTLAND πιστευω Πως αυτα που λες ειναι μια καταθεση ψυχής.Ακομη και αν δεν μας αρεσει οφείλω να ομολογήσω πως η ψυχικη σου γεογραφια τον καιρο που έγραφες περιλάμβαναι μονο τις παγωμένες περιοχές της ΑΛΑΣΚΑΣ.Αν και μικρότερος πιστε'υω πως τα πράγματα που ανέφερες ειναί απλά αυτο που ΣΟΦΟΙ ΡΗΤΟΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΠΙΑΝΟΛΕΣ ΑΔΕΡΦΕΣ GAY ΛΑΜΟΓΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΝΤΑΒΑΝΤΗΔΕΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ αποκαλούν ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 
At 7:17 μ.μ., Blogger Fanis said...

Πώς τα φέρνει η ζωή καμιά φορά.

Να'μαι λοιπόν στις 7/9/07 σε ένα net cafe του Σουφλίου (οπου υπηρετώ την γαμοθητεία μου) και έτσι πάνω στην τρέλλα μου, μου ήρθε να ψάξω για το blog του Καραλάζου.

Να σημειώσω ότι το blog σου Βασίλειε δεν το είχα δεί όδο ήμουν επάνω. Ο βασικότερος λόγος είναι οτι δεν ήξερα τι είναι τα γαμο-blog (του Σατανά - πόπ anti-christ κλπ).

Έτσι λοιπόν με ένα lag 2 χρόνων διαβάζω όλα τα posts, με ιδιαίτερη δίψα και νοσταλγία θα έλεγα.

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε που έγραψες το post αυτό.... Αλλά αυτό που ζήσαμε (και που ετοιμάζεται να ζήσει άλλη μια φουρνιά φοιτητών) είναι κάτι μαγευτικό. Το γεγονός ότι τελειώνει έτσι γρήγορα και απρόσμενα του δίνει απρόσμενα υψηλη προστιθέμενη αξία (με οικονομικά κριτήρια, για να μην ξεχνιόμαστε).

Αλλά όπως λέει κ ο Νότης "Μετανοιώνω"... Μετανοιώνω που δεν μιλάω (έστω στο γαμοτηλέφωνο) με όλα τα παιδιά. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές, αλλά το αποτέλεσμα είναι ένα: Κινδυνεύω να καταντήσω σαν κάτι τύπους που μιλάνε μετα από 18 χρόνια με κάποιον παλιό γνωστό και λένε το αθάνατο: "Χαθήκαμε βρε Μένανδρε, αλλά κι εσύ δεν πήρες κανένα τηλέφωνο βρε παιδί μου..."

Κάποια παιδιά από την παλιοπαρέα ίσως δεν τα ξαναδώ ποτέ (συγγνώμη για την απαισιοδοξία, αλλά έχω να πάρω άδεια 2 μήνες...) αλλά εγώ κρατάω τις φιλίες που βαστάνε ακόμα.

Ψάρακλα Βασίλη άμα σε πετύχω μέσα, θα σε λιώσω. Κάθε μέρα τουαλέτες θα κάνεις!!!!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home