14.2.06

Για τον Άγιο Βαλεντίνο θα σου πάρω κομοδίνο

Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο εραστή... γενικώς


"Τριπλό τοοοου λουπ, διπλό λουπ και άξελ!!! Μια σπουδαία εμφάνιση από την Τατιάνα Τσουτσούνοβα και τον Αλεξέι Τσιπιρδόνεφ που κλίνουν το πρόγραμμα τους και αποθεώνονται από τους φιλάθλους."


Κλλάιν!

"Θα θυμάστε την Τατιάνα και τον Αλεξέι στους χειμερινούς Ολυμπιακούς του Τιμπουκτού το 1984, που με ένα εκπληκτικό πρόγραμμα είχαν κερδίσει το χρυσό αλλά και αργότερα, το 1989, στο παγκόσμιο της Σιβηρίας που και πάλι είχαν κερδίσει την πρώτη θέση. Η Τατιάνα και ο Αλεξέι αποδείξανε σήμερα ότι είναι ένα ζευγάρι που έχει ακόμα να δώσει πολλά στο καλλιτεχνικό πατινάζ. Ζευγάρι μάλιστα όλα αυτά τα χρόνια και στον πάγο αλλά και στη ζωή..."


Να τα... Βρε άει σιχτίρ με τα ζευγάρια! Καλά το είπα ότι δε θα μου βγουν σε καλό οι Ολυμπιακοί. Αλλά τι περιμένεις; Αγίου Βαλεντίνου σήμερα και εγώ βλέπω τους Ρώσους και τους Κινέζους να κάνουν ακροβατικά με τα παγοπέδιλα, ενώ στο άλλο κανάλι έχει έναν Αμερικάνο, ένα Γερμανό και έναν Ιταλό να φεύγουν με την πλάτη με 170 χλμ/ώρα μέσα σε ένα τούνελ. Αυτό δεν είναι σπορ, είναι ανέκδοτο! Ο πόντιος λείπει... ουφ πια!

ΟΚ είμαι άδικος. Είμαι υπερβόλας. Ναι, είμαι ο κύριος Υπερβόλας! Αλλά είμαι επίσης και ο κύριος Με-Παράτησε-Η-Καριόλα οπότε όσο να πεις έχω τα δίκια μου να είμαι φορτωμένος και να μου τη σπάνε όλα. Σε τέτοιες φάσεις η υπερβολή είναι το λιγότερο. Το περισσότερο δεν ξέρω τι είναι. Όσο για το χειρότερο δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

Δε θέλω μεν, το σκέφτομαι δε. Δεν μπορώ να το αποφύγω βλέπεις. Είναι και αυτό το λαικο-ποπ χιτάκι που άκουσα στο ταξί και μου έχει κολλήσει στο κεφάλι και μου τα θυμίζει όλα.

Στη γωνιά του κομοδίνου
Το σημείωμα άφησες
Και του Άγιου-Βαλεντίνου
μόνο με παράτησες.


Ο τύπος που το τραγουδούσε επανέλαβε το ρεφρενάκι 735 φορές μέσα στα τρία λεπτά που κράτησε το κομμάτι οπότε ήταν μάλλον αδύνατο να μη μου κολλήσει. Τόσες φορές που άκουσα για το κομοδίνο ήμουν έτοιμος να πω στον ταξιτζή να κάνει μια στάση στον Βαράγκη να αγοράσω τσατ-πατ μια κρεβατοκάμαρα. Όχι τίποτα άλλο αλλά… τι να την κάνω τώρα πια την κρεβατοκάμαρα; Να κοιμάμαι μόνος μέσα στη μέση στο διπλό κρεβάτι να μη βγάζω άγχος μη πέσω τη νύχτα; …Τον Βαλεντίνο μου μέσα!

Όλα γίνανε πολύ γρήγορα. Τόσο γρήγορα που σχεδόν δεν κατάλαβα τι έγινε. Βέβαια, η καλή μου είπε στο τέλος ότι οι στιγμές αυτές – το δίλεπτο του "κοίτα… θέλω να χωρίσουμε" δηλαδή - της φάνηκαν αιώνας. Νωρίτερα είχε πετάξει ότι ένας αιώνας ήταν ο καιρός που ήμασταν μαζί. Στα καπάκια διευκρίνισε, με μια περίεργη λάμψη στο αριστερό μάτι που είχε ανοίξει περισσότερο από το δεξί, ότι της φάνηκε αιώνας ο καιρός που "δεν ήμασταν πολύ καλά". Τελικά έβαλε τα κλάματα και το μάζεψε λίγο λέγοντας ότι άλλο τόσο ήταν "οι μοναδικές στιγμές που ήμασταν ευτυχισμένοι οι δυο μας". Σύνολο δηλαδή τρεις – τέσσερις αιώνες. Σα να λέμε ότι γνωριστήκαμε το 1600 με 1700. Πάλι καλά να λέω γιατί ευτυχώς πέσαμε στην εποχή μπαρόκ που μου πάει, τέτοιος τελειωμένος μπαροροκάς που είμαι. Αν της φαινότανε λίγο λιγότερο και πέφταμε στο ροκοκό θα είχα πρόβλημα. Το ροκοκό με πειράζει στην κοιλιά και κλάνω το βράδυ στον ύπνο μου, το οποίο για να λέμε και του στραβού το δίκιο δεν είναι ότι καλύτερο σε μια σχέση. Ειδικά όταν σηκώνεις την κουβέρτα το πρωί.

Τέλος πάντων εγώ ήμουν κύριος. Πρώτα πρώτα της έστειλα λουλούδια. Ο αριθμός των άνθεων μάλιστα ήταν μονός όπως προστάζει κάποιο αρχέγονο τελετουργικό του έρωτα και του καλού μάρκετινγκ. Το είχα και εγώ υπ' όψη – κάτι για μονούς αριθμούς, για τη λατρεία της μεγάλης Θεάς και τη ζωή στην Ανδρομέδα – αλλά μου το θύμισε και ο ευτυχισμένος, από τις τρελές δουλειές σήμερα, ανθοπώλης, σημειώνοντας μάλιστα με νόημα " τα λουλούδια πάντα σε μονό αριθμό, όπως και η παρτούζα"!

Της τα έστειλα πρωί πρωί. Να την ξυπνήσει ο λουλουδοντιλιβεράς νο γουστάρει. Μου το είχε εκμυστηρευτεί όταν γνωριστήκαμε ότι στον ονειρικό κόσμο που έχει πλάσει στο μυαλό της το σπίτι της είναι γεμάτο κάθε πρωί από φρέσκα ευωδιαστά λουλούδια. Πάρε λοιπόν να έχεις, γιατί στην τελική και εγώ να σε κάνω ευτυχισμένη θέλω. Σωστά; Σωστά, αλλά κάποιος πρέπει να ανοίξει στον ντιλιβερά, τον Βαλεντίνο μου μέσα!

Κοιμόταν η ρουφιάνα και δεν άκουγε τίποτα. Δύο φορές με πήρε τηλέφωνο το παιδί να μου πει ότι δεν του ανοίγει κανένας και την τρίτη ότι κάποια κυρία τον έβρισε. Την τέταρτη ήταν για να μου πει ότι ενώ η κοπέλα από μέσα του είπε «έρχομαι, μισό λεπτάκι» έχουν περάσει τρία τέταρτα και δεν του έχει ανοίξει, αλλά ακούγονται από μέσα… νερά! Έκανε ντους η αθεόφοβη, μετά πιστολάκι, και ψιλο-βάφτηκε πριν ανοίξει την πόρτα (σαν να την ακούω είναι «Καλά από τον ύπνο πως θα ανοίξω στον ξένο άνθρωπο, να με δει σαν την τρελή;»).

Τελικά όλα καλά γιατί όταν του άνοιξε και κατάλαβε ότι κάποιος της είχε στείλει λουλούδια, του έσκασε δυο φιλιά και ο πιτσιρικάς γούσταρε και τα ξέχασε όλα. Όλα καλά επίσης γιατί ο πιτσιρικάς έφυγε γρήγορα πριν δει το στράβωμα, την ξινίλα και την απογοήτευσή της, όταν συνειδητοποίησε ότι αυτός ο κάποιος που έστειλε τα λουλούδια ήμουν εγώ. Όλα καλά τέλος γιατί πέρασε ο τυπάς από το γραφείο και τσίμπησε τα τριάντα ευρώ που του είχα τάξει για μπουρμπούρι για τις καθυστερήσεις! Τι να κάνεις αν είναι να γιορτάσεις θα πληρώσεις. Ο έρωτας, δεν ξέρω για τα χρόνια, πάντως έξοδα δεν κοιτά.

Ύστερα άρχισα τα μηνύματα με το κινητό όπως αρμόζει στην περίπτωση και όπως ορίζει το πρωτόκολλο του εορτασμού της πανηγυρικής επετείου του έρωτος εις το όνομα του Βαλεντίνου! Ωραία, γλυκά και εμπνευσμένα μηνύματα σε φάση: “Koutsoumoutsoukoulino mou, xronia mas polla, polla, polla, polla, polla”, “Morakoulinaki s’agapo trela eisai o erotas mou kai i zoi mou”, “Zouzoulina mou se 8elo os ta mpounia” και “Arxidia anasximatismo kanane oi malakes. Mas douleuoun psilo gazi, Oloi ta idia skata einai”. Το τελευταίο πήγαινε στον Μιτσάκο που είναι ΠΑΣΟΚ και ΠΑΟΚ και τα βρίσκουμε, αλλά της το έστειλα κατά λάθος.

Αυτά τα έστειλα το πρωί. Όσο μεσημέριαζε φτιαχνόμουν, μόνος βέβαια γιατί αυτή δεν είχε απαντήσει σε κανένα μήνυμα ακόμα. Mε πιάσανε και οι ορμές μου οπότε το χόντρυνα λίγο: “Moraki 8elo na kanoume erota oli mera”, “Den mporo na sigkentro8o. Mas fantazomai na 3eskizomaste me agrio sex” και τέλος “8elo pipa” το οποίο τελικά δεν έστειλα γιατί το βρήκα πολύ συναισθηματικό και το άλλαξα σε “kaulitsa mou se skeftomai kai kaulono” το οποίο νομίζω ήταν τρομερά έξυπνο, με την επανάληψη του «καυλ» να τονίζει την κεντρική ιδέα του μηνύματος.

Κατά τις 3 το μεσημέρι άρχισε να απαντάει στα μηνύματα μου. Έλαβα (με σειρά εμφανίσεως) τα εξής: “ok”, “:-)” και “cu later” τα οποία ναι μεν δεν ήταν σε φάση πολυλογίας, είχαν όμως συναίσθημα και πάθος και το εκτίμησα. Η επικοινωνία διακόπηκε λίγο αργότερα, όταν μάλλον είχε πάρει τα σεξουλιάρικα sms μου και έστειλε το μνημειώδες “Mpa, oxi, me tipota”, ενώ με αποτελείωσε με το “Eimai kommotirio. Mi mou stileis allo sms enoxleis ta koritsia. Mporei na ta poume to bradu”.

Αυτό το «μπορεί» το εξέλαβα ως σκέρτσο, ναζάκι και παιχνίδι και βέβαιος ότι θα βγούμε το βράδυ έκλεισα τραπέζι σε κυριλέ εστιατόριο το οποίο τσέκαρα από πριν ότι θα έχει σβησμένα τα μισά τουλάχιστον φώτα για να μη βλεπόμαστε οι ερωτευμένοι μεταξύ μας και τετράγωνα πιάτα γιατί κατά την αγαπημένη μου αυτό συνεπάγεται με κάποιο μυστήριο συλλογισμό και καλό φαγητό. Στα καπάκια έκλεισα και ένα τραπεζάκι στα μπουζούκια για να σπάσουμε λίγο μέση και να κάνουμε ζέσταμα πριν γυρίσουμε στο σπίτι και βάλουμε φωτιά στα κρεβάτια, τραπέζια, πάγκους και πατώματα για την κορύφωση του εορτασμού της γιορτής του έρωτα και του Βαλεντίνου. Πού να ήξερα…

Φυσικά δεν παρέλειψα να πάρω και δώρο. Αρχικά ήθελα να της πάρω δύο παιχνιδάκια για το Playstation, που θα μένανε και για το σπίτι, αλλά μετά από σύντομη κουβέντα με τα κορίτσια στο γραφείο κατέληξα στα εσώρουχα. Πετάχτηκα στο εσωρουχάδικο στη γωνία όση ώρα ο προϊστάμενος χαμουρευότανε στην τουαλέτα με την καινούρια του μάρκετινγκ που έχει μάστερ από την Αγγλία και θέλει επιτέλους μια καλή και σταθερή σχέση στη ζωή της, όπως είπε εμπιστευτικά στην γραμματέα μας την πρώτη μέρα που ήρθε. Ήξερα τι ήθελα οπότε δεν άργησα ιδιαίτερα. Το χρώμα ήταν εύκολο: πήρα ένα σετάκι σε μαύρο να μην μπλέκω και έχω άλλα μετά. Το μέγεθος σε τέτοιες δουλειές είναι πάντα μια μεγάλη δυσκολία για τους άντρες αλλά η πωλήτρια έδειξε να καταλαβαίνει αμέσως το νούμερο του σουτιέν που ήθελα όταν της έδειξα με τη χούφτα μου πόσο είναι το βυζί της καλής μου. Όσο για το στρινγκ ζήτησα αποφασιστικά το small! Με είχε συμβουλέψει σχετικά ο φίλος Μάκης που είναι γνώστης τέτοιων ζητημάτων «Παίρνεις ένα σμολ και αν δεν της κάνει εννοείται ότι τη χωρίζεις, ρε μαλάκα! Βρακί πας να πάρεις, όχι σκηνή για το κάμπινγκ.» Τελικά τζάμπα πήγαν όλα και ίσως θα ήταν καλύτερα να έπαιρνα κανένα extra large, να μου μείνει να βάζω μέσα και τα ψώνια από τη λαϊκή.

Η κυρία Δε-Γιορτάζω-Μαζί-Σου-Σήμερα-Που-Να-Μην-Ξαναέχω-Ποτέ-Υγρά πέρασε τελικά από το σπίτι μου νωρίς το απογευματάκι. Είχε εκείνο το βλέμμα το γεμάτο ξινίλα, αηδία και περηφάνια όταν μπήκε στο σπίτι, το οποίο δε με ανησύχησε ιδιαίτερα γιατί το ίδιο βλέμμα έχουν όλες οι Έλληνιδες όταν τις δεις σε κανένα μπαράκι που δεν είναι ακόμα πολύ μεθυσμένες και ξέρουν τι τους γίνεται και χαμογελάσεις ή τολμήσεις να τις χαιρετήσεις. Η δικιά μου πάντως δεν ήξερε τι της γινότανε και άρχισε πολύ γρήγορα να ωρύεται ότι «θέλει το χρόνο της και το χώρο της» και ότι αυτή η σχέση την πνίγει, την καταπιέζει και της τρώει όλα τα κουτάκια ενέργειας. Μου ήρθε να της πω να πάμε στον Γερμανό να πάρουμε ένα φορτιστή να έχει να ξαναφορτίζει και να ησυχάσουμε αλλά σκέφτηκα ότι μάλλον δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Κάπου εκεί μου είπε και το «κοίτα… θέλω να χωρίσουμε».

Ένιωσα το χαλί της γκαλερί Μιραράκι με τους τέσσερις χιλιάδες κόμπους σε κάθε τετραγωνική ίντσα που είχε πάρει η μάνα μου πριν τρία χρόνια για προίκα για την αδερφή μου να φεύγει κάτω από τα πόδια μου. Μαζί του γλιστρούσαν και τα όνειρά μου. Έχανα το φως μου, τη ζωή μου, τον κόσμο ολόκληρο. Το σύμπαν κατέρρεε γύρω μου. Τουλάχιστον ο κόσμος και το σύμπαν όπως τα ήξερα τους τελευταίους δύο μήνες γιατί τόσο ήμασταν μαζί, το οποίο είναι σχετικά μικρό διάστημα αλλά όλοι το ξέρουμε ότι είναι μικρός ο κόσμος.. Ευτυχώς ξαφνικά λειτούργησαν τα αρσενικά γονίδια της επιβίωσης. Αδρεναλίνη κύλησε στις φλέβες μου και ιδρώτας στις μασχάλες μου και το μυαλό μου πήρε στροφές.

Προσπάθησα λοιπόν με διάφορα επιχειρήματα να τη μεταπείσω. Τα δοκίμασα όλα:
- λογικά επιχειρήματα («βρε μωρό πώς γίνεται να σε πνίγει η σχέση, ούτε δυο μήνες δεν είμαστε μαζί, δε συγκατοικούμε και βλεπόμαστε μόνο τα σαββατοκύριακα»)
- συναισθηματικά («μωρό μου σε αγαπώ τόσο πολύ και καμία δεν έχω αγαπήσει όσο εσένα, είσαι η μοναδική αληθινή αγάπη στη ζωή μου»)
- παραληρηματικά («αγάπη μου μη με εγκαταλείπεις, θα πεθάνω, μόνο με σένα έχω αισθανθεί τόσο γεμάτος, τόσο σίγουρος για τον εαυτό μου και τόσο ευτυχισμένος»)
- εκβιαστικά («Χα! Και νομίζεις ότι θα βρεις άλλον τώρα που πέρασες τα 23; Να το ξέρεις θα το μετανιώσεις αλλά θα είναι αργά»)
- αρρενωπά («και εγώ ένιωθα πιεσμένος και ήθελα να σου πω να χωρίσουμε»)
- σουρεάλ («θα κλίσουμε το αυτοκίνητο με 36 άτοκες και η ταπετσαρία θα είναι λιλά όπως σου άρεσε»)

Τελικά δεν έπιασε τίποτα. Με ρώτησε μόνο αν με πείραζε να κάτσει λίγο ακόμα στο σπίτι μου γιατί θα περνούσε σε 20 λεπτά ο Γιώργος να την πάρει για να βγούνε. Όταν τη ρώτησα ποιος είναι ο πάλι αυτός έβαλε τα κλάματα. Ε, δεν άντεξα και έκλαψα και εγώ. Με άγγιξε το κλάμα της. Μπορεί να με παρατάει, να με γειώνει έτσι άσχημα και να πηδιέται με άλλον, αλλά αφού κλαίει δείχνει ότι κατά βάθος με αγαπάει. Και από την άλλη έπρεπε να κλάψω γιατί όπως λέει και ο Γιαννάκης ο Πάριος «Τι κι άντρας που είμαι φοβάμαι, φοβάμαι».

Καθίσαμε δίπλα δίπλα στον καναπέ. Άνοιξα την τηλεόραση και έμεινα να βλέπω τις παγοδρομίες. Αυτή, κόλλησε το βλέμμα της ανάμεσα στο τραπεζάκι δίπλα στον διθέσιο καναπέ και στον φίκο στη γωνία, ψάχνοντας, μάλλον για άμυνα, να βρει που δεν είχε καθαρίσει καλά η μάνα μου. Όταν χτύπησε το κουδούνι έφυγε τρέχοντας με ένα μεγάλο χαμόγελο. Στην τηλεόραση η Αμερικάνα Άλισον Πρίονον έπεφτε άσχημα και έτρωγε πάγο μετά από ένα τριπλό λουπ σε μεγάλο ύψος και ανάποδη κακή προσγείωση στο αριστερό πόδι. Χαμογέλασα ασυνείδητα και περίμενα την τελική βαθμολογία...

2 Comments:

At 9:38 μ.μ., Blogger mushroom said...

....eisai omws tuxeros. fantasou ola auta pou periegrapses sun to gegonos na sxoliazei o kostalas: fantastiko sxedon flamboyant to loop, alla ti to 8eles xrusi mou na to 3useis to pagoteren me to nuxi? krima o canadian kolarakis sou...

 
At 2:12 μ.μ., Anonymous TheoT said...

Ante na doulepsw re aderfe meta ap'afto.

Theodossis
Glasgow

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home